نه مرادم، نه مريدم، نه پيامم، نه کلامم، نه سلامم، نه عليکم، نه سپيدم، نه سياهم، نه چنانم که تو گويي، نه چنينم که تو خواني، نه آنگونه که گفتند و شنيدي، نه سمائم، نه زمينم، نه به زنجير کسي بسته و برده دينم، نه سرايم، نه براي دل تنهائي تو جام شرابم، نه گرفتار و اسيرم، نه حقيرم، نه فرستاده پيرم، نه بهر خانقه و مسجد و ميخانه فقيرم، نه جهنم، نه بهشتم، چنين است سرشتم، اين سخن را من از امروز نه گفتم، نه نوشتم، بلکه از صبح ازل با قلم نور نوشتم.

حقيقت نه برنگ است نه بو، نه به هاي است و نه هو، نه به اين است و نه او، نه بجام است و سبو، گر به اين نقطه رسيدي بتو سربسته و درپرده بگويم، تا کسي نشنود اين رازگهر بار جهان را.

آنچه گفتند و سرودند توآني، خود توجان جهاني، گرنهاني وعياني، تو هماني که همه عمر بدنبال خودت نعره زناني، تو نداني که خود آن نقطه عشقي، تو اسرار نهاني، همه جا تو، نه يک جاي، نه يک پاي، همه اي، با همه اي، همهمه اي، تو سکوتي، تو خود باغ بهشتي، تو بخود آمده از فلسفه چون و چرايي، بتو سوگند که اين راز شنيدي و نترسيدي و بيدار شدي، در همه افلاک بزرگي، نه که جزئي، نه چون آب در اندام سبوئي، خود اوئي، بخودآي، تا به در خانه متروکه هر کس ننشيني و بجز روشني شعشعه پرتو خود هيچ نبيني و گل وصل بچيني.

بخودآ