روي دسكتاپ كامپيوترم يه فايل دارم بنام New Text Document.txt ، كه هر وقت ميخوام وبلاگ بنويسم، روش دو تا کليک کوچولو مي‏كنم. اولش يه انتر مي‏زنم، يه بنام خدا و شروع...
الان دارم از اونجا با شما صحبت مي‏كنم...
اينجا هوا كاملاً برفيست... همه جا سفيد است...
اينجا هر چي دلم بخواد مي‏نويسم. هيييييچ ملاحظه‏اي در کار نيست...
اينجا يکي هست که همش داره بهم چشمک مي‏زنه...
اينجا يه قاب مستطيلي داره با يه نوار سرمه‏اي رنگ بالاش که شده مثل يک پنجره...
پنجره‏اي که رو به فکرم باز شده و من از داخلش خودم را مي‏بينم، در لباس حروف و الفاظ...
گاهي وقتها از اين کلمات لذت مي‏برم، گاهي بهم روحيه مي دهند، گاهي خسته مي‏شم از دستشون، گاهي اشک مي‏ريزم براشون ، گاهي هم مي‏ترسم ازشون...
...
نوشته‏هاي ما، سروده‏هاي ما و هر اثري که از ما صادر مي‏شود، داراي عمري است به درازناي ابديّت.
حتّي اگر همان لحظه حذفش کنيم، از وبلاگ برداريم و يا...
اينها مخلوق ما هستند، حاصل خلاقيت ما هستند...
خالق مطلق، اذن و قدرت خلاقيت به ما داده، از کيسه‏ي خلاقيت او برميداريم و مي‏آفرينيم ...
وقتي کلمات با اذن تکويني او و با دستان خلاق ما لباس وجود مي‏پوشند، ديگر عدمي در کار نيست...
خيلي دقت کنيم، که چه مي نويسيم.
نوشته‏هاي ما، آئينه‏اي شفافند از شخصيت ما، منش ما، وسعت ما، بينش ما و ...
در طول تاريخ، بيشترين شناخت آدمي از افراد، از نوشته‏هاي آنها بوده‏است، نه از ديدار و صحبت با آنها.
....
زياد دوستان از من ميپرسند که به نظر تو نوشته‏ي خوب چه نوشته‏اي است.
به تازگي معياري جديدي ذهنم را مشغول کرده :
نوشته‏اي که وقتي خواندنش تمام شد، خواننده را به فکر فرو برد، فکري عميق و دامنه دار...
فکري که بر ريشه‏هاي وجود و ذهن او، چنگ اندازد و آنها را مالش دهد...
چه بهتر، كه فکري مبدا نما و مقصد نما باشد...
همان فکري که يک ساعتش کار عبادت يک عمر را مي‏کند...

نویسنده: سيد محمد رضا فخري